6. Πηδάλιο του πλοίου - Δυναστεία Χαν, περίπου 202 π.Χ.- 220 μ.Χ.
Η εξέλιξη της Κινεζικής ναυτιλίας συνέβηκε πολύ νωρίτερα απ'ότι οι παρόμοιες στη δυτική τεχνολογία. Η πρώτη καταγεγραμμένη χρήση πηδαλίου στη Δύση ήταν το 1180. Έχουμε ακόμα κινεζικά μοντέλα κεραμικής των διαφόρων εξελίξεων όπως αυτή του πηδαλίου με άξονα που εκσφενδονίζεται (επιτρέποντας έτσι το πηδάλιο να μην χρησιμοποιείται στα ρηχά νερά) που χρονολογούνται από τον 1ο αιώνα. Επίσης νωρίς στην τεχνολογία του πηδαλίου ( 100 μ.Χ.) περιλαμβάνεται το πιο εύκολο στη χρήση ισορροπημένο πηδάλιο (όπου μέρος της λεπίδας ήταν μπροστά από τη θέση του συστήματος διεύθυνσης), που εγκρίθηκε από την Αγγλία μόνο το 1843 - περίπου 1700 χρόνια αργότερα. Έπειτα, τα τρυπητά πηδάλια που ήταν κοινά στα κινεζικά πλοία από τον 13ο αιώνα δεν διαδόθηκαν στα δυτικά πριν το 1901. Αυτή η τεχνική προσθέτει τρύπες στο πηδάλιο, πράγμα που δεν επηρεάζει το σύστημα διεύθυνσης, αλλά κάνει το πηδάλιο πολύ πιο εύκολο στο να γυρίσει. Αυτή η καινοτομία, τελικά, επέτρεψε στα Ευρωπαικά τορπιλοβόλα να χρησιμοποιούν τα πηδάλια τους, ενώ ταξίδευαν με μεγάλη ταχύτητα (περίπου 30 κόμβοι).
7. Ιπποσκευή - Περίοδος των Τριών Βασιλείων, Δυναστεία Τζιν, Περίοδος των Νότιων και Βόρειων Δυναστειών, περίπου 220 – 581 μ.Χ.
Η ιπποσκευή λαιμού έχει χρησιμοποιηθεί σε όλο τον κόσμο ώστε να μπορέσουν τα άλογα να τραβήξουν καραβάνια και έλκηθρα. Η ιπποσκευή που στηρίζεται πίσω στο λαιμό του αλόγου, περιορίζει την άσκηση δύναμης από το ζώο. Προς το τέλος της φεουδαρχικής περιόδου (4ος αιώνας π.Χ.) έχουμε σε εικονογραφία (από το κινεζικό κράτος του Chu) ένα άλογο με μια ξύλινη ζυγό στο στήθος. Μέχρι τα τέλη της δυναστείας των Χαν, αυτή η ζυγός έγινε όλο και από μαλακότερους ιμάντες και χρησιμοποιήθηκε σε όλη τη χώρα. Μέχρι τον 5ο αιώνα, αναπτύχθηκε η τεχνική του κολάρου (που απεικονίζεται ανωτέρω) το οποίο επιτρέπει το άλογο να πιέσει με τους ώμους του. Αυτή η σημαντική εφεύρεση εισήχθη στην Ευρώπη περίπου το 970 και διαδόθηκε μέσα στα επόμενα 200 χρόνια. Λόγω της μεγαλύτερης ταχύτητας των αλόγων από τα βόδια, καθώς και η μεγαλύτερη αντοχή, η γεωργική παραγωγήσε όλη την Ευρώπη αυξήθηκε σημαντικά.
8. Πορσελάνη - Δυναστεία Σούει, 581-618 μ.Χ.
Η πορσελάνη είναι ένα συγκεκριμένο είδος κεραμικού που παράγεται σε κλίβανο με πολύ υψηλές θερμοκρασίες. Το αποτέλεσμα των υλικών και της θερμοκρασίας είναι γνωστό για την αντοχή, διαύγεια και την ομορφιά του. Η κινεζική πορσελάνη επινοηθείσα κατά τη διάρκεια της δυναστείας Sui (αλλά ενδεχομένως και νωρίτερα) τελειοποιήθηκε κατά τη διάρκεια της δυναστείας Τανγκ (618 - 906), κυρίως από τον Tao-Yue (608 - 676), και εκτιμάται πολύ έκτοτε σε όλο τον κόσμο. Ο Τάο-Yue χρησιμοποίησε για τις πορσελάνες του ένα «λευκό πηλό»,που βρισκόταν στην άκρη του ποταμού Yangtze, όπου έζησε. Από την εποχή της δυναστείας των Σουνγκ (960-1279) η τέχνη της πορσελάνης είχε φτάσει στο αποκορύφωμά της. Το 1708 ο Γερμανός φυσικός Τσιρνάουζεν έφευρε την Ευρωπαϊκή πορσελάνη, τερματίζοντας έτσι το κινέζικο μονοπώλιο. Η παραπάνω εικόνα είναι μια κούπα τσαγιού σε μελανό χρώμα με σχέδια φύλλων από τη Νότια Δυναστεία Σουνγκ (1127-1279).
9. Χαρτί υγείας - Δυναστεία Σούει, 581-618 μ.Χ.
Όπως προαναφέρθηκε, το χαρτί ήταν μια πρώιμη εφεύρεση της Κίνας. Μια πρώτη καταγραφή της χρήσης χαρτιού υγείας ήταν κατά τη διάρκεια της δυναστείας Sui το 589. Το 851 ένας Άραβας ταξιδιώτης αναφέρει (με κάποια έκπληξη) ότι οι Κινέζοι χρησιμοποιούν χαρτί αντί νερό για να καθαριστούν. Μέχρι τα τέλη του 1300, περίπου 720.000 φύλλα ανά έτος παράγονταν σε πακέτα από 1.000 με 10.000 φύλλα. Στην εποχή της αποικιοκρατίας στην Αμερική (τέλη του 1700) ήταν ακόμη συνήθης η χρήση φύλλων καλαμποκιού ή άλλα φύλλα. Το εμπορικό χαρτί τουαλέτας δεν εισήχθη μέχρι το 1857 και τουλάχιστον μία πρώιμη διαφήμισή του σημειώνει ότι το προϊόν ήταν «χωρίς σκλήθρες" – κάτι αρκετά μακριά από τη σημερινή «εξαιρετικά απαλή» ποιότητα. Μια μάλλον περίεργη λεπτομέρεια που ανακάλυψα κατά τη διάρκεια της έρευνάς μου είναι ότι οι Ρωμαίοι χρησιμοποιούσαν ένα σφουγγάρι στηριγμένο σε ραβδί - η οποία μπορεί να είναι και η προέλευση της έκφρασης "αν αρπάξεις το ραβδί από την λάθος άκρη».
10. Τυπογραφία - Δυναστεία Σονγκ 960-1279 μ.Χ.
Ότι το χαρτί εφευρέθηκε από τους Κινέζους είναι πολύ γνωστό (Cai Lun γύρω στο 50-121 μ.Χ.), και είναι μία από τις μεγαλύτερες κινεζικές εφευρέσεις. Η συνταγή για το πρώτο χαρτί εξακολουθεί να υπάρχει και μπορεί να εφαρμοστεί και από τους τεχνίτες του σήμερα. Το 868 έκανε την εμφάνισή του το πρώτο τυπωμένο βιβλίο, με την χρησιμοποίηση ξυλογραφίας μεγέθους σελίδας. Περίπου 100 χρόνια αργότερα οι καινοτομίες του Bi Sheng, που απεικονίζεται ανωτέρω, (990 - 1051) καταγράφονται σε βιβλία. Χρησιμοποιώντας πήλινους χαρακτήρες που μπορούσαν να επαναχρησιμοποιηθούν αναπτύχθηκαν οι τεχνικές στοιχειοθεσίας. Αν και η μέθοδος χρησιμοποιήθηκε με επιτυχία για την παραγωγή βιβλίων, η τεχνολογία δεν τελειοποιήθηκε πριν το 1298. Αντίθετα, μόλις το 1450, τυπώθηκε με κινητά γράμματα, το πρώτο ευρωπαϊκό βιβλίο, το έργο του Γουτεμβέργιου. Είναι ενδιαφέρον, ότι οι Κινέζοι δεν χρησιμοποίησαν μεταλλικούς χαρακτήρες μέχρι το 1490.
[ 
]
